നാനായുടെയും ബേബിയുടെയും ലോകം അവരുടെ മകനായിരുന്നു. അവന്റെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി അവർ പലതും വേണ്ടെന്നുവെച്ചു. മകന് നല്ലൊരു ഭാവിയുണ്ടാകണം എന്നതായിരുന്നു നാനായുടെ ആഗ്രഹം. അവൻ വിശന്നിരിക്കരുത്, വിഷമിക്കരുത്, ഒറ്റപ്പെടരുത് എന്നതായിരുന്നു ബേബിയുടെ പ്രാർത്ഥന.
മകൻ വളർന്നു. പഠിച്ചു, ജോലിനേടി, സ്വന്തം ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്തു. മാതാപിതാക്കളെ അവൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തുന്നതിൽ അവൻ പതുക്കെ പിന്നിലായി.
അമ്മ വിളിക്കുമ്പോൾ, “കുറച്ച് തിരക്കിലാണ് അമ്മേ, പിന്നെ വിളിക്കാം,” എന്ന് പറയും. അച്ഛൻ വിളിച്ചാൽ വിശേഷങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ചോദിച്ചറിഞ്ഞ് ഫോൺ വെക്കും. വിളിക്കണമെന്ന് കരുതിയ പല രാത്രികളിലും ക്ഷീണം അവനെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അടുത്ത ദിവസം അതേക്കുറിച്ച് ഓർത്തില്ല.
അവന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നാനായും ബേബിയും തങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പുകൾ ചെറുതാക്കി. മകൻ വിളിക്കാത്തതിനെക്കുറിച്ച് അവർ പരസ്പരം പരാതിപ്പെട്ടില്ല. വിളിച്ചാൽ സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ചു. വിളിക്കാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവന് സുഖമാണെന്ന് കരുതി സമാധാനിച്ചു.
ഒരു ദിവസം മകൻ വീട്ടിലെത്തി. ബേബി അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭക്ഷണമെല്ലാം ഉണ്ടാക്കി. നാനാ അടുത്തിരുന്ന് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു. മകൻ മറുപടി പറയുന്നതിനിടയിൽ ഫോണിൽ സന്ദേശങ്ങൾ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ അവൻ അതിലേക്ക് നോക്കി.
സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. മടങ്ങാൻ നേരമായപ്പോൾ ബേബി കുറച്ച് ഭക്ഷണം പൊതിഞ്ഞുകൊടുത്തു.
“വഴിയിൽ വിശന്നാൽ കഴിക്കാമല്ലോ.”
നാനാ വാതിൽവരെ അനുഗമിച്ചു.
“എത്തിയിട്ട് വിളിക്കണം മോനേ.”
“വിളിക്കാം അച്ഛാ.”
അവൻ യാത്രയായി. കാർ കണ്ണിൽനിന്ന് മറയുന്നതുവരെ നാനാ അവിടെ നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. ബേബി മകൻ കഴിച്ച പാത്രങ്ങൾ കഴുകുകയായിരുന്നു. രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
നഗരത്തിലെത്തിയ മകൻ ജോലിത്തിരക്കിലേക്ക് മടങ്ങി. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക് അമ്മ പൊതിഞ്ഞുകൊടുത്ത ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കണ്ടു.
“സമയത്തിന് ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വിശ്രമിക്കാനും മറക്കരുത്. — അമ്മ”
അവൻ ആ വരികൾ വീണ്ടും വായിച്ചു.
എത്രയോ വർഷങ്ങളായി അമ്മ തന്നോട് ഇതുതന്നെയാണ് പറയുന്നത്. ചെറുപ്പത്തിൽ സ്കൂളിൽനിന്ന് വന്നാൽ ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത് വിശക്കുന്നുണ്ടോ എന്നായിരുന്നു. പനി വന്ന രാത്രികളിൽ ഉറങ്ങാതെ അരികിലിരുന്നിട്ടുള്ളതും ഓർമ വന്നു. പരീക്ഷയുടെ തലേന്ന് താൻ ഉറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ, രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കാൻ നേരത്തേ വിളിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ കാത്തിരുന്നതും ഓർത്തു.
അന്നൊക്കെ അതെല്ലാം സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. അമ്മയുണ്ടാകും, അച്ഛനുണ്ടാകും, താൻ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ വാതിൽ തുറക്കാൻ ആരെങ്കിലുമുണ്ടാകും. ആ ഉറപ്പിനുള്ളിൽ ജീവിച്ചപ്പോൾ, അതിന് പിന്നിലെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് അധികം ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല.
ഇപ്പോൾ അമ്മയുടെ കുറിപ്പിലെ ഏതാനും വാക്കുകൾ അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. താൻ വളർന്നതോടെ അവരുടെ ജീവിതം എത്രത്തോളം മാറിയെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലെങ്കിലും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അച്ഛന് എന്തെങ്കിലും വിഷമമുണ്ടോ എന്ന് അവസാനമായി എപ്പോഴാണ് അന്വേഷിച്ചത്? അമ്മയുടെ വിളി മാറ്റിവെച്ചപ്പോൾ, അവൾ വീണ്ടും വിളിക്കാതെ ഫോൺ നോക്കിയിരുന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ?
അവന് ഉത്തരങ്ങൾ അറിയില്ലായിരുന്നു.
അന്നുതന്നെ അവൻ അമ്മയെ വിളിച്ചു.
“അമ്മേ, എന്തെടുക്കുവാ?”
“ഒന്നുമില്ല മോനേ. ചായ കുടിക്കാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.”
“അച്ഛൻ എവിടെ?”
“മുറ്റത്തുണ്ട്. കൊടുക്കട്ടേ?”
നാനാ ഫോൺ എടുത്തു.
“എന്താ മോനേ, സുഖമാണോ?”
അച്ഛന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് വിങ്ങി. ഇത്രയും നാൾ വിളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അച്ഛൻ ആദ്യം ചോദിച്ചിരുന്നത് അതുതന്നെയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽപ്പോലും, “എന്താ ഇത്രയും ദിവസം വിളിക്കാതിരുന്നത്?” എന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചിട്ടില്ല.
ആ മൗനത്തിന്റെ അർത്ഥം അന്ന് അവൻ ആദ്യമായി ചിന്തിച്ചു. ഒരുപക്ഷേ, തന്റെ തിരക്കുകൾ മനസ്സിലാക്കി അച്ഛൻ ഒന്നും പറയാതിരുന്നതാകാം. ഒരുപക്ഷേ, മകനോട് പരാതിപ്പെടാൻ മനസ്സുവരാത്തതാകാം. എന്തായാലും, ആ മൗനത്തെ താൻ അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളില്ലായ്മയായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നുവെന്ന് അവന് തോന്നി.
“അച്ഛാ, വീട്ടിൽ എല്ലാം സുഖമാണല്ലോ?”
“അതെ മോനേ. ഞങ്ങൾക്കൊക്കെ സുഖമാണ്. നീ നിന്റെ കാര്യം നോക്കിക്കോ.”
ഫോൺ വെച്ചശേഷം അവൻ കുറച്ചുനേരം അതേ ഇരിപ്പിലിരുന്നു.
അച്ഛൻ പറഞ്ഞ “നീ നിന്റെ കാര്യം നോക്കിക്കോ” എന്ന വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ തങ്ങിനിന്നു. തന്റെ കാര്യം നോക്കാനാണ് അച്ഛൻ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ശ്രമിച്ചത്. പഠിക്കാൻ, ജോലി നേടാൻ, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ. ഇപ്പോൾ താൻ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ മുഴുകിയപ്പോൾ, അവരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ പോലും മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു.
അന്ന് രാത്രി അവൻ ഏറെ നേരം ഉറങ്ങിയില്ല. മാതാപിതാക്കളെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ലെന്നല്ല. പക്ഷേ, സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിൽ കരുതുന്നതും അത് അവർക്ക് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതും രണ്ടാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം അമ്മയെ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൻ അവളുടെ വിശേഷങ്ങൾ ക്ഷമയോടെ കേട്ടു. അച്ഛനോടും സംസാരിച്ചു. വലിയ കാര്യങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വീട്ടിലെ ചെറിയ പണികൾ, അയൽവീട്ടിലെ വിശേഷം, അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ ഭക്ഷണം. എന്നിട്ടും ആ സംഭാഷണങ്ങൾക്കുശേഷം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ശാന്തതയുണ്ടായി.
അവൻ പതുക്കെ തന്റെ ശീലങ്ങൾ മാറ്റി. തിരക്കുള്ള ദിവസങ്ങളിലും കഴിയുമ്പോൾ ഒരു വിളി നടത്തി. ചിലപ്പോൾ കുറച്ചുനേരം മാത്രം സംസാരിച്ചു. പക്ഷേ, സംസാരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. വിളിക്കാൻ കഴിയാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ പിന്നീടെങ്കിലും വിളിച്ചു.
ഒരു വാരാന്ത്യത്തിൽ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ ഫോൺ മാറ്റിവെച്ച് അച്ഛന്റെ അരികിലിരുന്നു.
“അച്ഛാ, പഴയ ജോലിക്കാലത്തെ കാര്യങ്ങൾ പറയൂ. പണ്ട് പറഞ്ഞ ആ കഥ ഓർമയുണ്ടോ?”
നാനാ മകനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ കഥ അദ്ദേഹം വീണ്ടും പറഞ്ഞു. മകൻ ഇത്തവണ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. ഇടയ്ക്ക് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു, ചില കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് ചിരിച്ചു. ബേബി ചായയുമായി വന്നപ്പോൾ അവൾക്കും അടുത്തിരിക്കാൻ അവൻ ഇടം നൽകി.
അന്ന് സമയം എങ്ങനെ പോയെന്ന് അവരാരും അറിഞ്ഞില്ല.
മടങ്ങാൻ നേരമായപ്പോൾ ബേബി പതിവുപോലെ ഭക്ഷണം പൊതിഞ്ഞുകൊടുത്തു. മകൻ അത് വാങ്ങി അമ്മയുടെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. പ്രായം ആ കൈകളിൽ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിരുന്നു. ഒരിക്കൽ തന്റെ കൈ പിടിച്ച് റോഡ് കടത്തിയതും, പനി വന്നപ്പോൾ നെറ്റിയിൽ തൊട്ടുനോക്കിയതും, സ്കൂളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഭക്ഷണപ്പൊതി കൈയിൽ തന്നതും അവന് ഓർമ വന്നു.
ആ കൈകൾക്ക് ഇനി എത്ര കാലം ഇങ്ങനെ ഭക്ഷണം പൊതിഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ കഴിയുമെന്ന ചിന്ത മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവൻ പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ബേബി അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
“എന്താ മോനേ?”
“ഒന്നുമില്ല അമ്മേ. കുറച്ചുനേരം ഇങ്ങനെ നിൽക്കട്ടെ.”
അവൾ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. മകന്റെ പുറത്തു പതുക്കെ തലോടി.
നാനാ വാതിൽക്കൽ കാത്തുനിന്നു. മകൻ അടുത്തുചെന്ന് അച്ഛന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“അച്ഛാ, അടുത്ത തവണ വരുമ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി നേരം ഇരിക്കാം.”
“നിനക്ക് സൗകര്യമുള്ളപ്പോൾ വരൂ മോനേ,” നാനാ പറഞ്ഞു.
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ മകന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ഒരു വേദന തോന്നി. തനിക്കായി അവർ എപ്പോഴും ഇടം മാറ്റിവെച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ കൂടെ സമയം ചെലവഴിക്കാൻ താൻ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ ഇടം മാറ്റിവെച്ചിരുന്നില്ല.
അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ അവൻ അച്ഛനെ വിളിച്ചു.
“അച്ഛാ, ഞാൻ എത്തി.”
“ശരി മോനേ. യാത്ര സുഖമായിരുന്നോ?”
“അതെ അച്ഛാ. ഇന്ന് നിങ്ങളോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് നന്നായി തോന്നി.”
നാനാ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഞങ്ങൾക്കും സന്തോഷമായി മോനേ,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
ഫോൺ വെച്ചശേഷം നാനാ ബേബിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ബേബിയും ചിരിച്ചു. ആ ചെറിയ സംഭാഷണം അവർക്കു മതിയായിരുന്നു.
മറുവശത്ത്, മകൻ അമ്മ എഴുതിയ കുറിപ്പ് പേഴ്സിൽനിന്ന് എടുത്തു. അത് സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിട്ട് ഫോൺ കൈയിലെടുത്തു. നാളെ വിളിക്കാം എന്ന് മാറ്റിവെക്കാതെ, അമ്മയെ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
അവന് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് വലിയ കാര്യമൊന്നുമല്ലായിരുന്നു.
“അമ്മേ, നാളെ എന്താ ഉണ്ടാക്കുന്നത്?”
അപ്പുറത്ത് ബേബി ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് എന്താണെന്ന് പറ മോനേ.”
അവൻ കുറച്ചുനേരം ആ ശബ്ദം കേട്ടിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി പരിചിതമായ ആ ശബ്ദം, ഇനിയും കേൾക്കാൻ കഴിയുന്ന ഓരോ ദിവസവും വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് അവന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായിരുന്നു.
വി. രാജേഷ് മോഹൻ റാവു ധർമ്മടം തലശ്ശേരി
