കേരളത്തിലെ ഹൈന്ദവ ആചാരങ്ങളിൽ പട്ടടയിൽ കർമ്മങ്ങൾക്കു ശേഷം തെങ്ങിൻതൈ നടുന്നതും, ശബരിമലയിൽ പതിനെട്ട് തവണ ദർശനം പൂർത്തിയാക്കിയതിന്റെ ഭാഗമായി തെങ്ങിൻ തൈ നടുന്ന ആചാരവും പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ പിന്നിൽ പ്രകൃതിയോടും ജീവിതത്തോടും പൂർവികരോടും ബന്ധപ്പെട്ട ആഴമുള്ള പ്രതീകാത്മകമായ ആശയങ്ങൾ കാണുവാൻ സാധിക്കും. ആചാരങ്ങളുടെ പ്രാദേശികവും കുടുംബപരവുമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നതിനാൽ, എല്ലായിടത്തും ഒരേ അർത്ഥമാണ് ഇതിനു പിന്നിലെന്ന് പറയാനാവുകയില്ല, പൊതുവെ ഇവയെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ചില ദാർശനിക തലങ്ങളുണ്ട്.
തെങ്ങിൻതൈ നടുക എന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ തുടർച്ചയെ ഭൂമിയിൽ/മണ്ണിൽ അടയാളപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ്. മനുഷ്യജീവിതം വളരെ പരിമിതമാണ്. ജനനം, വളർച്ച, വാർധക്യം, മരണം എന്നിവ അതിന്റെ സ്വാഭാവിക ഘട്ടങ്ങളാണ്. എന്നാൽ, മനുഷ്യൻ ജീവൻ വെടിഞ്ഞു കടന്നുപോയാലും പ്രകൃതിയുടെ ജീവചക്രം തുടരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സിനെക്കാൾ ദീർഘകാലം ജീവിക്കാനും തലമുറകൾക്ക് ഓർമ്മകൾ പടർത്തി, ഉപകാരപ്പെടാനും കഴിയുന്ന തെങ്ങ് ഈ ജീവിതത്തുടർച്ചയുടെ പ്രതീകമായി മാറുന്നു. ഇന്ന് നടുന്ന ഒരു തൈ നാളെ വൃക്ഷമാകുന്നു. അതിന്റെ ഫലം വരുംതലമുറകൾ അനുഭവിക്കുന്നു. അങ്ങനെ വ്യക്തിയുടെ ജീവിതം അവസാനിച്ചാലും അയാൾ ലോകത്തിൽ അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന നന്മ, അയാളുടെ കർമ്മ ഫലം തുടരണമെന്ന സന്ദേശം ഈ ആച്ഛരത്തിൽ വായിച്ചെടുക്കാം.
പട്ടടയിലെ കർമ്മങ്ങൾക്കു ശേഷം തെങ്ങിൻതൈ നടുന്നതിന്റെ പ്രതീകാത്മകമായ ആശയം മരണത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ പൂർണവിരാമമായി കാണാതെ പ്രകൃതിയുടെ അനന്തമായ ചക്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി കാണുക എന്നതാണ്. ഒരാളുടെ ഭൗതിക ജീവിതം, കർമ്മപദം അവസാനിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു ജീവന്റെ വളർച്ചയ്ക്കായി മണ്ണിൽ വിത്തിടുന്നു. മരണം സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനമല്ലെന്നും പ്രകൃതിയുടെ നിലനിൽപ്പിൽ ഓരോ ജീവനും ഒരു പങ്കുവഹിക്കുന്നുവെന്നും ഈ പ്രവൃത്തി നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. മരിച്ച വ്യക്തിയുടെ ഓർമയെ ഒരു തൈയുടെ വളർച്ചയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ആ ഓർമ വെറും ദുഃഖത്തിൽ ഒതുങ്ങാതെ ജീവന് ഉപകാരപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയായി മാറുന്നു. ഇത് ആചാരത്തിന്റെ ഒരു ദാർശനിക വ്യാഖ്യാനമാണ്. എല്ലാ കുടുംബങ്ങളും ഇതേ അർത്ഥത്തിലാണ് തൈ നടുന്നതെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാനാവില്ല, അവർ ഈ പ്രവർത്തി ചെയ്യുന്നതിൽ ഉള്ള അർത്ഥശുദ്ധി മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടാവണം എന്നും ഇല്ല.
ശബരിമലയിൽ പതിനെട്ട് തവണ ദർശനം പൂർത്തിയാക്കിയതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് തെങ്ങിൻതൈ നടുന്നതിനെ ആത്മീയയാത്രയുടെ പൂർത്തീകരണവും അതിൽനിന്ന് ലഭിച്ച അനുഭവസമ്പത്തിനെ ജീവിതത്തിൽ തുടർന്നുകൊണ്ടുപോകാനുള്ള പ്രതിജ്ഞയുമായി പ്രതീകാത്മകമായി ബന്ധിപ്പിക്കാം. ശബരിമലയിലേക്കുള്ള യാത്ര ഭക്തിക്കൊപ്പം വ്രതം, ആത്മനിയന്ത്രണം, സമത്വബോധം, സഹജീവിസ്നേഹം, ത്യാഗം എന്നിവയും ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. പതിനെട്ട് തവണ ദർശനം പൂർത്തിയാക്കിയ ഒരാൾ ഒരു തൈ നടുമ്പോൾ, തന്റെ തീർഥയാത്രയുടെ ഓർമയെ പ്രകൃതിയിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു അടയാളമാക്കി മാറ്റുന്നു എന്നു വ്യാഖ്യാനിക്കാം. എന്നാൽ ഈ ആചാരത്തിന്റെ കൃത്യമായ ചരിത്രോത്ഭവവും എല്ലാ പ്രദേശങ്ങളിലുമുള്ള ആചാരരീതിയും പ്രത്യേകം ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ ഉപയോഗിച്ച് പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്.
ഇവിടെ തെങ്ങ് എന്ന വൃക്ഷത്തിനും പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. കേരളീയ ജീവിതത്തിൽ തെങ്ങ് ഒരു സാധാരണ വൃക്ഷം മാത്രമല്ല. ആഹാരം, എണ്ണ, വെള്ളം, ഇല, തടി, നാരുകൾ തുടങ്ങി മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പല ആവശ്യങ്ങൾക്കും ഉപകരിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ഒരു പ്രകൃതിസമ്പത്താണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ തെങ്ങിനെ നട്ടുവളർത്തുക എന്നത് ഒരു വൃക്ഷത്തെ സൃഷ്ടിക്കുക മാത്രമല്ല, വരുംതലമുറകൾക്ക് ഉപകാരപ്പെടുന്ന സമ്പത്ത് പ്രകൃതിയിൽ നിക്ഷേപിക്കുക കൂടിയാണ്. മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയിൽനിന്ന് സ്വീകരിക്കുന്നതിനു പകരമായി പ്രകൃതിക്ക് എന്തെങ്കിലും തിരികെ നൽകണമെന്ന ഉത്തരവാദിത്വവും ഇതിലൂടെ ഓർമിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
തെങ്ങിന്റെ ആയുസ്സ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ സാധാരണ ആയുസ്സിനെക്കാൾ ദീർഘമായിരിക്കാം. 60-80 വര്ഷംവരെയും,100-120 വർഷം വരെയും ഒറ്റത്തടിയായി,ശിഖരങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, പ്രകൃതിയിലെ എല്ലാ കാലാവസ്ഥകളെയും അതിജീവിയ്ക്കുന്ന കല്പവൃക്ഷമാണ് തെങ്ങു, എന്നാൽ , അതിന്റെ യഥാർഥ ആയുസ്സ് ഇനം, മണ്ണ്, കാലാവസ്ഥ, പരിചരണം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ തെങ്ങിനെ മനുഷ്യായുസ്സിന്റെ കൃത്യമായ അളവുകോലായി കാണുന്നതിലുപരി, മനുഷ്യനെക്കാൾ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കാവുന്ന ജീവന്റെ പ്രതീകമായി കാണുന്നതാണ് ഉചിതം. നാം ഇന്ന് ചെയ്യുന്ന ഒരു നന്മയുടെ/കർമ്മത്തിന്റെ ഫലം നമുക്കുശേഷവും മറ്റുള്ളവർ അനുഭവിയ്ക്കുന്നു എന്ന ആശയം അതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഈ ആചാരങ്ങളെ ഒരുമിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ അവ നൽകുന്ന സന്ദേശം വളരെ മനോഹരവും,അർത്ഥവത്തുള്ളതുമാണ്. ജനനത്തിലും ജീവിതത്തിലും മരണത്തിലും മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരാൾ മരിക്കുമ്പോൾ ഒരു തൈ നടുന്നതിലൂടെ ജീവിതത്തിന്റെ തുടർച്ചയെ അടയാളപ്പെടുത്താം. ആത്മീയയാത്ര പൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ ഒരു തൈ നടുന്നതിലൂടെ ഭക്തിയെ ,ആത്‌മനിയന്ത്രണങ്ങളെ, പ്രകൃതിയോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമാക്കി മാറ്റാം. ആചാരം അപ്പോൾ വെറും ചടങ്ങുകൾ മാത്രമല്ല എന്നും, ഓർമയും വിശ്വാസവും കൃതജ്ഞതയും പരിസ്ഥിതിബോധവും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയായി മാറുന്നു.
ആചാരങ്ങളുടെ ഏറ്റവും ലളിതമായ ദാർശനിക സന്ദേശം എന്നത് , മനുഷ്യൻ ഭൂമിയിൽനിന്ന് നേടിയതും,ലഭിച്ചതും എല്ലാം തന്നോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല. എന്നാൽ ഭൂമിയിൽ നട്ടുവളർത്തിയ നന്മ ,അവന്റെ കർമ്മം വരുംതലമുറകൾക്ക് കൈമാറാൻ അവനു കഴിയുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സ് അവസാനിച്ചാലും അവൻ ചെയ്ത പ്രവർത്തികളുടെ ഫലം, വരും തലമുറകളുടെ ജീവിതത്തിൽ തുടർന്നേക്കാം എന്നതാണ് ഈ ആചാരത്തെ ജീവിതദർശനമാക്കി ഉയർത്തുന്ന ആശയം.
