ഏഴു പതിറ്റാണ്ടോളം സജീവമായി ജീവിച്ച ഒരാളോട് ഡോക്ടർ “ഇനി വിശ്രമിക്കണം, പുറത്തുപോകരുത്” എന്നു പറയുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു നിർദേശമല്ല; ജീവിതശൈലി പെട്ടെന്ന് നിർത്താനുള്ള വലിയൊരു ആഘാതമാണ്. ഇന്നലെ വരെ സ്വതന്ത്രമായി നടന്നിരുന്ന ഒരാൾക്ക് വീട് ഒരു തടവറപോലെ അനുഭവപ്പെടാം. ഇത് സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെയും ഏകാന്തതയുടെയും വലിയൊരു വേദനയാണ്.
എന്നാൽ ഇവിടെ നാം തിരിച്ചറിയേണ്ട ഒരു സത്യമുണ്ട്—ജീവിതത്തിന്റെ വേഗം കുറഞ്ഞാൽ അതിന്റെ വില കുറയുന്നില്ല. ഇന്നോളം നാം പലർക്കും വേണ്ടി ഓടിനടന്നു; ഇനി സ്വന്തം മനസ്സിലേക്ക് തിരിയാം. ശരീരത്തിന് വിശ്രമം ആവശ്യമാണെങ്കിലും മനസ്സിന് വിരമിക്കലില്ല. ഫോൺ ചെയ്യാം, പുസ്തകം വായിക്കാം, സംഗീതം കേൾക്കാം.
നമ്മുടെ മൂല്യം കാലുകളുടെ വേഗതയിലല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ജീവിതം എത്ര മനുഷ്യരെ സ്പർശിച്ചു എന്നതിലാണ്. ഒരിക്കൽ മറ്റുള്ളവരെ താങ്ങിനിർത്തിയ കൈകൾക്ക് സഹായം സ്വീകരിക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം; അതിൽ യാതൊരു അപമാനവുമില്ല.
പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിൽ “എനിക്ക് ഇനി എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല?” എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിന് പകരം, “ഇനി എനിക്ക് എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ കഴിയും?” എന്ന് ചോദിക്കുക. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കാം. കാരണം, ജീവിതത്തിന്റെ മഹത്വം നമ്മൾ എത്രകാലം സ്വതന്ത്രമായി നടന്നുവെന്നതിൽ മാത്രമല്ല; നടക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാലത്തെയും എത്ര സമാധാനത്തോടെ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നതിലുമുണ്ട്.
