Category: STORIES

ഞാൻ ഈ മണ്ണിൽ നിന്നും ‘അമ്മ വീട്ടിലേക്ക് പോകുവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് എന്ന് എന്നെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളാണ് എനിക്കെന്നും. ആദ്യമൊക്കെ പേടിയോടെ കണ്ടിരുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഇന്നൊരു അനുഭൂതിയാണ്. സർപ്പകാവുകളും, ചെങ്കുത്തായ മലനിരകളും, കാൽതട്ടി വീഴുന്ന കല്പടവുകളും, അഗ്‌നിയും, പിന്നിലായി തുടരുന്ന വാൾ തലപ്പുകളും. പ്രളയവും, പേമാരിയും, ആകാശം മുട്ടെ ഉയർന്നുപൊങ്ങുന്ന തിരമാലകളും….. കാണുന്നെതെല്ലാം ദുഃസ്വപ്നങ്ങളാണെങ്കിലും, വർണ്ണങ്ങൾ കൊണ്ട് അലംകൃതമായിരുന്നു. “അതങ്ങിനെയാണ്. അമ്മയെ കാണുവാൻ തറവാട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തേടുന്ന നമുക്ക് അവിടെത്തുവാൻ മരണം വരെ ജീവിച്ചല്ലേ കഴിയൂ…”

പ്ലാറ്റ്ഫോം വിജനമാണ്. ട്രെയിൻ വരുവാനിനിയും സമയമേറെയുണ്ട്. റയിൽവേ ക്രോസ്സും കടന്നു മീരയുടെ കാർ കടന്നു പോകുമ്പോൾ ദേവൻ വെറുതെ കൈ ഉയർത്തി വീശി. പോക്കറ്റിൽ തിരുകിയ ടിക്കറ്റ് എടുത്തു ഒന്ന് കൂടി നോക്കി. സമയം ഇനിയും ഒരു മണിക്കൂറിൽ അധികമുണ്ട്. വെറുതെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ കൂടി നടക്കുമ്പോൾ അങ്ങ് ദൂരെ മിടായിക്കുന്നിന് മുകളിലെ കോളേജ് ദൃശ്യമായി. കോളേജിൽ നിന്നും കിഴക്കോട്ടൊള്ള തൊണ്ടു (ഇടവഴി) ഇറങ്ങി പാടവും,ചെറിയ കൈത്തോടും ചാടികടന്നാൽ റയിൽവെ ആയി. കഷ്ടിച്ചു രണ്ടു കിലോമീറ്റർ നടന്നാൽ സ്റ്റേഷനും, മൂവാറ്റുപുഴയാറിനെ വെട്ടിമുറിക്കുന്ന ഇരുമ്പു പാലവുമാണ്. വെറുതെ നിന്ന് മുഷിഞ്ഞപ്പപ്പോൾ ദേവൻ പാളത്തിന്റെ ഓരം ചേർന്നു റയിൽവേ ക്രോസ്സിലേക്ക് നടന്നു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുൻപ് ആ ഒരു ചെറിയ കവല ഇന്ന് തിരക്കുള്ള ചെറിയ പട്ടണമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മൂവാറ്റുപുഴയാറിനെ മുറിച്ചുള്ള ഇരുമ്പു പാലത്തിനു അരികിലായി ഒരു രക്തസാക്ഷി കല്ല്. നിരവധിയാളുകളുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ,…

കുന്നിറങ്ങുമ്പോൾ മഴത്തുള്ളികൾ വീണു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പുതുമണ്ണിന്റെ മണവും വഹിച്ചു പോകുന്ന കാറ്റിനു പറയുവാനേറെ ഉണ്ടെന്നു തോന്നി. സ്റ്റാഫ് കോർട്ടേഴ്സിന്റെ താഴെ മീര കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കൈ ഉയർത്തി വീശി കാണിച്ചു. പ്രായത്തിന്റെ അസ്ക്യത മായയെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു. പക്ഷെ തനിയ്ക്ക് ഇതുവരെ മനസ്സിലാകാത്ത എന്തോ ഒന്ന് മായ തന്നിൽ നിന്ന് മറയ്ക്കുന്നുണ്ട് എന്ന തോന്നൽ ദേവനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മീരയും സഹപ്രവർത്തകയും കൂടി എന്തോ സംഭാഷണത്തിലായിരുന്നു. കാറിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, പിൻവാതിൽ തുറന്നു ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന മായയെ മീര സഹായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അങ്കിൾ കയറുന്നില്ലേ ?…” അവൾ ചോദിക്കുന്നതിനിടയിൽ തന്നെ പിൻസീറ്റിലെ വാതിൽ തുറന്നു. “ഇല്ല മോളേ…. നിങ്ങൾ പൊയ്ക്കോളൂ… എന്നെ വിളിക്കാനായി ഒരാളെ ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്..” ദേവൻ ഡോർ അടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണ മീരയുടെ വാക്ക് കേട്ടിട്ടാകാം മായ ചുളിവ് വീണു തുടങ്ങിയ സെറ്റു മുണ്ടിന്റെ കൊന്തൽ ഒതുക്കി ഒതുങ്ങി ഇരുന്നു. “അങ്കിളേ..…

ആകാശത്തു ചെറിയ മഴക്കോളുണ്ട്. ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന ചൂടിൽ പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ പാലമരത്തണലിനു പോലും ഉഷ്ണമനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. പടിഞ്ഞാറ് മഴമേഘങ്ങൾ കൂടുകൂട്ടി തുടങ്ങിയതിനാൽ അകലെ വയലുകൾക്കു വല്ലാത്ത ഒരു ഭംഗി തോന്നി. മായയുടെ നരവീണ ഇടതൂർന്ന മുടികൾ കാറ്റിലിളകിയാടി. എങ്കിലും വിടെ നിന്നോ ഒരു അപ്പൂപ്പൻ താടി പറന്നു വന്നു അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ കുരുങ്ങി ഇരുപ്പായി. ദേവൻ മെല്ലെ അതെടുക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു, അപ്പോഴേയ്ക്കും കാറ്റെവിടെയോ അതിനെ പറത്തി കടന്നു പോയി. “എന്തേ …” “ഹേ.. ഒന്നുമില്ല …” ദേവന്‍ അവളുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി. അവളൊരു ചെറിയ കുട്ടിയെ പോലെ ദേവനോട് ചേർന്ന് നിന്നു. അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആ പഴയ ദിനങ്ങൾ ഒഴുകി എത്തുകയായിരുന്നു. അവൾ മനസ്സിൽ കാത്തുവച്ച കുറെ ഏറെ ചോദ്യങ്ങൾ ഇന്നും ഉത്തരം കിട്ടാതെ കുഴിച്ചു മൂടപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. അവസാന വർഷ പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞു കൂട്ടുകാരെല്ലാം യാത്ര പറഞ്ഞു…

മഴവില്ലിൻ ഏഴു നിറങ്ങൾ മണ്ണിൽ വീണിരുന്നൊരു കാലം, കാറ്റിനും പൂക്കൾക്കും പോലും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ പേര് അറിയാമായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിന്റെ പച്ചപ്പിൽ, നെൽക്കതിരുകൾ തിരമാലപോലെ ആടുന്ന സന്ധ്യകളിൽ, വയൽവരമ്പിലെ നീണ്ട പാതയിലൂടെ ഒരു പഴയ സൈക്കിൾ കട കട ഒച്ചയുണ്ടാക്കി പതുക്കെ ഒഴുകുമായിരുന്നു. സൈക്കിളിന്റെ പിന്നിലായ് നാണത്താൽ ചിരി മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നൊരു പെൺകുട്ടി…മുന്നിൽ അവളെക്കാൾ വേഗത്തിൽ സ്വപ്നം കാണുന്നൊരു യുവാവ്. അവൻ പറയുമായിരുന്നു, “ഈ വയൽ മുഴുവൻ നമുക്ക് സ്വന്തമാണ്…കാറ്റ് പോലും നമ്മളെ തടയില്ല.” അവൾ ചിരിക്കും, അപ്പോൾ അവളുടെ കവിളുകൾ അസ്തമയ സൂര്യനെപ്പോലെ തുടുക്കുമായിരുന്നു.അവളുടെ വിടർന്ന കാക്കപുള്ളിയുള്ള കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു നിശ്ശബ്ദ സമ്മതം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുമായിരുന്നു. തുടുത്ത സന്ധ്യയിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പടർന്നപ്പോൾ, നെൽകതിരുകൾ പോലും നിശ്ശബ്ദമായി കുനിഞ്ഞു നിന്നു. അവരുടെ പ്രണയ രഹസ്യം കേൾക്കാൻ ചേക്കേറുന്ന കിളികൾ നിശബ്ധരായി. അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ ഒരിയ്‌ക്കൽപോലും…