*കേരളത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു അമേരിക്കൻ കുടിയേറ്റക്കാരന്റെ അഭിമാനവും നിരാശയും പ്രതീക്ഷയും
അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറിയ ഒരു മലയാളി എന്ന നിലയിൽ, നമ്മുടെ നാട്ടിൽനിന്ന് ഈ രാജ്യത്തെത്തിയവരും അവരുടെ മക്കളും കൈവരിക്കുന്ന നേട്ടങ്ങൾ എനിക്ക് എന്നും അഭിമാനകരമാണ്. അവസരങ്ങളുടെ ഈ നാട്ടിൽ കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെയും കഴിവിലൂടെയും ഉയരങ്ങൾ കീഴടക്കുന്ന ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരന്റെയും വിജയത്തിൽ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിനും സന്തോഷിക്കാൻ കാരണമുണ്ട്.
അത്തരത്തിൽ അഭിമാനത്തോടെ നോക്കിക്കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു യുവാവാണ് വിവേക് രാമസ്വാമി.
കേരളത്തിൽനിന്ന് അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറിയ മാതാപിതാക്കളുടെ മകനായ വിവേക്, സംരംഭകനായും പൊതുരംഗത്തെ ശ്രദ്ധേയ സാന്നിധ്യമായും വളർന്നുവന്ന വ്യക്തിയാണ്. അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് സ്ഥാനത്തേക്കുള്ള റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാനാർഥിത്വത്തിനായി മത്സരിച്ച അദ്ദേഹം ഇന്ന് ഒഹായോ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഗവർണർ സ്ഥാനത്തേക്കാണ് മത്സരിക്കുന്നത്.
ഒരു മലയാളി കുടിയേറ്റക്കാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത് ചെറിയ കാര്യമല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളോട് എല്ലാവരും യോജിക്കണമെന്നില്ല. എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാനും അതിൽ അഭിമാനിക്കാനും രാഷ്ട്രീയമായ യോജിപ്പ് ആവശ്യമില്ല.
ഞാനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന ഒരാളാണ്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് അടുത്തിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി പുറത്തുവന്ന ഒരു പരസ്യം എന്നെ ഇത്രയധികം വേദനിപ്പിച്ചത്.
ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരസ്യം ഉയർത്തുന്ന ധാർമിക ചോദ്യം
ഒഹായോ ഗവർണർ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വിവേകിന്റെ ഡെമോക്രാറ്റിക് എതിരാളിയാണ് ഡോ. ഏമി ആക്ടൺ. സംസ്ഥാന ആരോഗ്യവകുപ്പ് ഡയറക്ടറായി പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുള്ള അവർ പൊതുജനാരോഗ്യരംഗത്ത് ശ്രദ്ധേയമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അവരുടെ ഭരണപരമായ തീരുമാനങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളെയും വിമർശിക്കാൻ എതിരാളികൾക്ക് തീർച്ചയായും അവകാശമുണ്ട്.
എന്നാൽ, വിവേകിന്റെ പ്രചാരണ സംഘം തയ്യാറാക്കിയ പരസ്യത്തിൽ ഏമി ആക്ടണുമായി പതിറ്റാണ്ടുകളായി ബന്ധമില്ലാത്ത അവരുടെ സ്വന്തം അമ്മ ഡോണ ആർതറിനെയാണ് മകൾക്കെതിരെ ആരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാൻ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
മകൾ തന്റെ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് കള്ളം പറയുകയാണെന്നും അവരെ വിശ്വസിക്കരുതെന്നുമാണ് അമ്മയുടെ ആരോപണം.
ആരോപണങ്ങൾ കേൾക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഇതൊരു സാധാരണ കുടുംബ വിവാദമായി തോന്നിയേക്കാം. എന്നാൽ, ആ അമ്മയും മകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ചരിത്രം അറിയുമ്പോൾ ഈ പരസ്യത്തിന്റെ ധാർമിക വശം കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ളതാകുന്നു.
സംരക്ഷണം ലഭിക്കേണ്ട ബാല്യത്തിൽ അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്ന ദുരിതങ്ങൾ
ഏമി ആക്ടൺ സ്വന്തം ബാല്യകാലത്തെക്കുറിച്ച് നേരത്തേതന്നെ പൊതുവേദികളിൽ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ദാരിദ്ര്യവും ഭവനരാഹിത്യവും കുടുംബത്തിലെ അവഗണനയും പീഡനങ്ങളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു അവരുടെ കുട്ടിക്കാലം. പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിൽ രണ്ടാനച്ഛനിൽ നിന്ന് ലൈംഗിക പീഡനം നേരിട്ടതായും അവർ വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
1978-ൽ രണ്ടാനച്ഛനെതിരെ ബലാത്സംഗക്കുറ്റം ചുമത്തപ്പെട്ടതായും ഏമിയെയും സഹോദരനെയും അമ്മയുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റിയതായും കോടതി രേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
പ്രതി വിചാരണയ്ക്കുമുമ്പ് സ്ഥലം വിട്ടതിനാൽ കേസിൽ അന്തിമ കോടതി വിധിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ ആരോപണവും തെളിയിക്കപ്പെട്ട കുറ്റവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ഇവിടെ വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
എന്നാൽ, ഏമിയുടെ ദുരിതപൂർണമായ ബാല്യകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളെ കോടതി രേഖകളും അന്നത്തെ വാർത്തകളും സഹോദരന്റെ മൊഴികളും പിന്തുണയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് സ്വതന്ത്ര വസ്തുതാപരിശോധനാ സ്ഥാപനമായ FactCheck.org റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിനുശേഷം അമ്മയുമായി തനിക്ക് ബന്ധമില്ലെന്നാണ് ഏമി വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുള്ളത്.
അത്തരമൊരു കുടുംബ പശ്ചാത്തലമുള്ള വ്യക്തിക്കെതിരെ അവരുടെ അമ്മയെ രാഷ്ട്രീയ പരസ്യത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ശരിയായ നടപടിയാണോ?
എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അലട്ടുന്ന ചോദ്യം അതാണ്.
അമ്മയും മകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാകുമ്പോൾ
ഒരു കുട്ടിക്ക് ആദ്യം ലഭിക്കേണ്ട സുരക്ഷിതത്വവും സ്നേഹവും കരുതലും സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽനിന്നാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു പെൺകുട്ടി ലൈംഗിക പീഡനത്തിന് ഇരയാകുമ്പോൾ അവളെ സംരക്ഷിക്കുകയും അവളുടെ വേദന കേൾക്കുകയും അവൾക്കൊപ്പം നിൽക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് മാതാപിതാക്കളുടെ അടിസ്ഥാന ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
ആ സംരക്ഷണം ലഭിച്ചില്ലെന്ന് പറയുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയ അമ്മയെ പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കു ശേഷം പൊതുവേദിയിൽ കൊണ്ടുവന്ന് മകൾക്കെതിരെ സംസാരിപ്പിക്കുന്നത് എനിക്ക് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയരീതിയല്ല.
ഇവിടെ ഞാൻ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം പറയട്ടെ.
ഏമി ആക്ടണിന്റെ എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളെയും പിന്തുണയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല ഞാൻ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്. അവരുടെ ഭരണ നടപടികളിൽ തെറ്റുകളുണ്ടെങ്കിൽ അവ വിമർശിക്കപ്പെടണം. അവരുടെ നയങ്ങളും തീരുമാനങ്ങളും പൊതുജനങ്ങളുടെ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാകണം.
അതുപോലെ വിവേക് രാമസ്വാമിക്കും തന്റെ ആശയങ്ങളും പദ്ധതികളും അവതരിപ്പിക്കാനും എതിരാളിയെ രാഷ്ട്രീയമായി ചോദ്യം ചെയ്യാനും പൂർണ അവകാശമുണ്ട്.
എന്നാൽ, ഒരു വ്യക്തിയുടെ ബാല്യകാല ദുരന്തങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിനുള്ള ആയുധമാക്കുന്നതും അവരുടെ പൊതുപ്രവർത്തനത്തെ വിമർശിക്കുന്നതും രണ്ടാണ്.
ഈ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകമാണ് രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിൽനിന്ന് നാം പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടത്.
റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിക്കുള്ളിൽനിന്നും ഉയർന്ന വിമർശനം
ഈ പരസ്യത്തിനെതിരായ വിമർശനം ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിട്ടില്ലെന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. വിവേക് രാമസ്വാമിയെ ഗവർണർ സ്ഥാനത്തേക്ക് പിന്തുണച്ച ഒഹായോയിലെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ ഗവർണർ മൈക്ക് ഡിവൈൻ തന്നെ പരസ്യത്തെ ശക്തമായി വിമർശിക്കുകയും പിൻവലിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
ഏമിയുടെ ബാല്യകാല അനുഭവങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലം അറിയുമ്പോൾ പരസ്യം കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നതാണെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്. എന്നാൽ വിവേകിനുള്ള രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണ അദ്ദേഹം പിൻവലിച്ചിട്ടില്ല.
മറ്റു ചില റിപ്പബ്ലിക്കൻ നേതാക്കളും പരസ്യത്തോട് വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചു.
അതേസമയം പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപും വൈസ് പ്രസിഡന്റ് ജെ.ഡി. വാൻസും വിവേകിനെ പിന്തുണച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഏമിയുടെ വിശ്വാസ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ആരോപണങ്ങൾ വോട്ടർമാർ അറിയേണ്ടതാണെന്നാണ് വിവേകിന്റെ പ്രചാരണ സംഘത്തിന്റെ വാദം. എതിരാളിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും കുടുംബാംഗങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിമർശനങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്നും അവർ ആരോപിക്കുന്നു.
ഈ വാദങ്ങൾക്കും മറുപടി പറയാനുള്ള അവസരം നൽകേണ്ടതുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഒരേ മാനദണ്ഡം എല്ലാവർക്കും ബാധകമാകണം.
എന്നാൽ ഒരു പക്ഷം സ്വീകരിച്ച തെറ്റായ രീതി മറ്റൊരു പക്ഷത്തിനും അതേ രീതി സ്വീകരിക്കാനുള്ള ധാർമിക ന്യായീകരണമാകുന്നില്ല.
വിജയത്തേക്കാൾ വലുതാണ് വിജയത്തിലേക്കുള്ള വഴി
രാഷ്ട്രീയം മത്സരത്തിന്റെ വേദിയാണ്. ശക്തമായ വിമർശനങ്ങളും വാദപ്രതിവാദങ്ങളും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്. പക്ഷേ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി എത്രത്തോളം താഴേക്ക് പോകാം എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരു പരിധിയുണ്ടാകണം.
അമേരിക്കൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശക്തി തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടത്തുന്നതിൽ മാത്രമല്ല. അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കിടയിലും മനുഷ്യരുടെ അന്തസ്സിനെ മാനിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലുമാണ്.
എതിരാളിയെ പരാജയപ്പെടുത്താനുള്ള കഴിവ് മാത്രം ഒരു നല്ല നേതാവിനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. എതിരാളിയുടെ വേദന തിരിച്ചറിയാനുള്ള മനസ്സും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടാകണം.
പ്രത്യേകിച്ച് അധികാരത്തിന്റെ ഉയർന്ന സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് കടന്നുവരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് സഹാനുഭൂതിയും ആത്മനിയന്ത്രണവും മാന്യതയും അത്യാവശ്യമാണ്.
രാഷ്ട്രീയമായി എതിരാളിയായതുകൊണ്ട് ഒരാളുടെ വ്യക്തിപരമായ ദുരന്തങ്ങൾ നമ്മുടെ ആഘോഷവിഷയമാകരുത്.
ഒരു മലയാളി കുടിയേറ്റക്കാരന്റെ അഭിമാനവും നിരാശയും
വിവേക് രാമസ്വാമിയോട് എനിക്ക് വ്യക്തിപരമായ വിരോധമൊന്നുമില്ല. മറിച്ച്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവിലും നേട്ടങ്ങളിലും അഭിമാനിക്കുന്ന ഒരാളാണ് ഞാൻ. കേരളത്തിൽനിന്ന് അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറിയ ഒരു കുടുംബത്തിലെ മകൻ ഇത്രയും ഉയർന്ന രാഷ്ട്രീയസ്ഥാനത്തേക്ക് മത്സരിക്കുന്നത് നമ്മുടെ കുടിയേറ്റചരിത്രത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു അധ്യായമാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബുദ്ധിശക്തിയും സംരംഭകത്വവും പൊതുരംഗത്തെ ആത്മവിശ്വാസവും അംഗീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിൽനിന്ന് കൂടുതൽ ഉയർന്ന നിലവാരത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ പെരുമാറ്റമാണ് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.
നമ്മൾ സ്നേഹിക്കുകയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ തെറ്റായൊരു തീരുമാനം എടുത്തുവെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ അത് തുറന്നുപറയുന്നത് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള വിരോധമല്ല. അദ്ദേഹത്തിൽനിന്ന് നാം കൂടുതൽ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുവെന്നതിന്റെ തെളിവുകൂടിയാണ്.
എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഈ പരസ്യം പിൻവലിക്കാൻ വിവേക് തയ്യാറാകുകയാണെങ്കിൽ അത് ബലഹീനതയായി കാണേണ്ടതില്ല. മറിച്ച്, മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാനും സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങൾ പുനഃപരിശോധിക്കാനുമുള്ള സന്നദ്ധതയായി അതിനെ കാണാം.
ഒടുവിൽ ഒരു അപേക്ഷ
വിവേക് രാമസ്വാമി തന്റെ രാഷ്ട്രീയഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കേണ്ടത് സ്വന്തം കഴിവുകളുടെയും ആശയങ്ങളുടെയും പ്രവർത്തന പദ്ധതികളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കട്ടെ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ എതിരാളിയായ ഏമി ആക്ടണും തന്റെ പൊതുപ്രവർത്തനത്തിന്റെയും നയങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തപ്പെടട്ടെ.
ആരു ജയിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് ഒഹായോയിലെ വോട്ടർമാരാണ്.
എന്നാൽ ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ അന്തസ്സും സ്വകാര്യജീവിതത്തിലെ വേദനകളും മാനിക്കപ്പെടണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കാൻ നമുക്കെല്ലാവർക്കും അവകാശമുണ്ട്.
കേരളത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു അമേരിക്കൻ കുടിയേറ്റക്കാരൻ എന്ന നിലയിൽ വിവേക് രാമസ്വാമിയുടെ നേട്ടങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇന്നും അഭിമാനിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ അഭിമാനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ നടപടികളെയും ന്യായീകരിക്കാനുള്ള ബാധ്യതയായി ഞാൻ കാണുന്നില്ല.
തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ വിജയം വലിയ നേട്ടമായിരിക്കാം. എന്നാൽ മനുഷ്യത്വവും മാന്യതയും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് വിജയിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് അതിലും മഹത്തായ നേട്ടം.
രാഷ്ട്രീയ വിജയങ്ങൾ വരും, പോകും.
മനുഷ്യത്വവും സഹാനുഭൂതിയും ധാർമികമൂല്യങ്ങളും നിലനിൽക്കട്ടെ.
വർഗീസ് പ്ലാമൂട്ടിൽ
*ഈ ലേഖനം എഴുത്തുകാരന്റെ വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായമാണ്. ഏതെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെയോ സംഘടനയുടെയോ ഔദ്യോഗിക നിലപാടല്ല.
